نفس کشیدنم دوستت دارم...

ای امید و آرزوی من دوستت دارم...

ای تو به زیبایی یک گلسرخ،به پاکی یک چشمه زلال،

به لطافت باران بهار دوستت دارم...

ای تو فصل بهارم،همیشه یارم،

همدم این دل پاره پاره ام دوستت دارم...

ای تو ارامش وجودم،همه بود و نبودم،

هستی و تاروپودم دوستت دارم...

ای تو طلوع زندگی ام،ناجی لب تشنه ام دوستت دارم...

ای تو عشق زندگی ام،همیشگی ام،ماندنی ام دوستت دارم...

دوستت دارم و خواهم داشت ای که تو لایق این دوست داشتنی...

عاشقت می مانم و خواهم ماند ای که تو لیلی این دل دیوانه ایی...

به خاطرت جانم را،زندگی ام را،فدایت می کنم،نثارت می کنم...

دوستت دارم که چشمهایم را قربانی نگاهت می کنم...

اگر می گویم دوستت دارم از ته دل می گویم،

از تمام وجودم می گویم!

باور کنی یا نکنی یک کلام!دوستت دارم...

                                                                                                    شبنم

...

خط کشیدم رو حرفام،دیگه منمو گریه ی شبهام.

                                                   امیر

سلام

از بازدید شما متشکرم                 

(( نظر یادتون نره! ))                        

                                 امیر

کاش منم مثل تو بودم.                                                      

                                                امیر

چه قدر دل سنگ شدی

حتی شوق صدات رو گرفتی

آرزوی محال شدی

زیر بارون تو رو یادم می آد

اون موقع که عاشقم شدی

یادش بخیر چه روزی بود

انگار که زیر بارون فرشته شدی

فرشته بودن اون روزا حقت بود

نه الان که مغرور شدی...

             امیر

            امیر

                                                    امیر

مژده مرگ را بده.                                                            امیر

                                                                                         امیر

لبریزی از گفتن

اما هیچ سخنت نیست

غم و تنهایی من را می بینی

اما هیچ اثرت نیست

دل شکستنم بر تو چه بود سود

آتش خاکستر شده را چه اثر از دود

بگذار لحظه ای در خود بمیرم

تا شاید دوباره چشمانت را ببینم

برای روزهایی می گویم که می آیی

الان که نیستی،نمی دانم کجایی

جای تو مرگ را در آغوش گرفتم

قبری دربلندترین نقطه

آنجا که دوست داری گرفتم...

    امیر

دیشب جایت خیلی خالی بود

اشکهایم تو را صدا می زدند

و در جواب بی جوابی می مردند.

کاش می شد اشکهایم را برایت بنویسم.

کاش اینجا بودی صدای هق هق ام را می شنیدی

که همچون طفلی که چیزی می خواهد فریاد می زند،

تو را از خدا می خواستم

تو رفتی و هنوز یادت هست و آزارم می دهد.

هنوز یادت هست و شبها اشک را از گونه ام جاری می سازد.

آری،گناه از تو نبود،از من بود که عاشقت نه،دیوانه ات شدم

دیــــــــــــــوانـــــــــــــــــــه!

بــاور نــکن

    امیر

           امیر

تنها و خسته – لبریز از حرف های سنگین نگفته- غمگین از

غم صدای قناری- توی مسیری تنها،نزدیک پلی غمگین و رها

صبور،لب به غم نمی زند،زیر لبخند سردش دردی برق می زند،

اما دم نمی زند.

با حسرت به چشمانم نظاره می کند.

من عمری است با او رفیقم. دوست قسم خورده ی هر انسان.

باورش کن!!!!!

                                                              امیر

یکی هست

وقتی که غمگین می شم

تو خودم میرم سنگین می شم

صدایی تو گوشم می پیچه می گه داره می میره

از بی تفاوتی من باز دلم اشک می ریزه

باز ساکت می شینه یه گوشه تنها

تو نگاهش نگفته حرفها

اون که یه روزی تنها کـسم بود

تنها کس دل خـستم بود

نیست و دیگه مرده

تموم خاطرهاش و برده

حالا کسی هست که بخاطرش بخندم

راه غم و رو به خودم ببندم

اگه بهش بگم دوسـتـت دارم

نمی خنده بگه به شوخی می ذارم

                امیر

دنیایی جدید

کاش می توانستم دنیایی جدید بسازم،با هر آنچه دوست دارم

تنهایی را حکمفرما می کردم،در دل هر کس جا می کردم،

تا از غم تنهایی نترسد،جدایی را خط می زدم،دوست داشتن

را ممنوع ،لبخند را محکوم می کردم،آفتاب را سرد،

آبی را قرمز- سبز را مشکی؛ زیباست- دنیای جالبی است،

جای آب در رودهایش خون جاری است.

خشکسالی محبت شده،همه فقیر عشقند،سرد و ساکت،

قناری مات و مبهوت فراسوی پنجره را می نگرد- هر قلم

شوق نوشتن فریاد دارد،هر نفس شوق خوابیدن دارد،

آخ چقدر دلم درد دارد.

سنگ ها جای قلب ها را گرفته اند،شیشه ها شکسته اند،

دستی برای دوستی نیست،عجب دنیای ترسناکی است.

اما از ابتدا مرگ بهتر است تا...

همه چیز یک روست، دروغی نیست،

واقعیت پنهان آشکار است.

            امیر

لحظـه هـا ...

روزها زود، تند تند، پشت سرهم می گذرند

اما لحظه ها نه دیر گذرند

روزهامی گذرد اما در لحظه پیر می شوی

کاش می شد از لحظه ها فرار کرد

دقیقه ها را با چشمانم می شمارم

در دقیقه ها که غرق می شوم،

در ثانیه ها کم می آورم

کاش می شد چشمانم را باز کنم و لحظه ها رفته باشند

اما نمی شود،در دقیقه ها زنجـیر شدم

محکوم به مرگ در لحظات شدم

فکرم با گذشته پیوند می خورد و آینده ایی می آفریند

آینده ایی که با مرگ لحظات می سازمش

کاش می توانستم تبر در ریشه دقیقه ها بزنم

کاش لحظات را باد می برد

همچون خاطراتم که بوسه بر دست زمان می زند

اندیشه فکر است اگر فکر اندیشیدنی  باشد

زمان دفترچه ی خاطرات گذشته است!!!!!

                                                         امیر

صحنه ی آتشی

تعدادروزهای مانده به دیدنت را

با انگشتام می شمارم

ولی با دست قابل شمارش نیست

پس رو به ماشین حساب می آورم

اعدادی روی صفحه جاری می شوند

که به من می گویند،او را فراموش کن

به او می گویم هرگز

با دکمه های آن کلنجار می روم تا شاید

آن اعداد چند رقمی پایین بیاید

ولی ماشین حساب هیچ وقت دروغ نمی گوید

صفحه ی اعداد آن صحنه ایی آتشی است

که مرا در خود می سوزاند

سوزاندنی پنهانی

این آتش مرا از داخل می سوزاند

مشتی بر صفحه ی ارقام آن می زنم و

بازدوباره روزها را با انگشت می شمارم و

بازدوباره دل خود را گول می زنم

       امیر

یادم نمیاد

می خوام یه کمی گریه کنم

اما اشک از توی چشام نمیاد

می خوام بخاطر حرفات گریه کنم

اما هیچ کدوم از حرفات یادم نمیاد

می خوام بخاطر این گریه کنم

که هیچ کس طرفم نمیاد

می خوام یه دریا گریه کنم

اما این که دریا چقدره یادم نمیاد

می خوام توی دریای اشک شنا کنم

اما از این دریا هیچ ساحلی یادم نمیاد

می خوام تو جاده آخرین مسیرت گریه کنم

اما مسیری که به عشق ختم بشه رو یادم نمیاد

می خوام بخاطر چشات گریه کنم

اما چشایی که اشعه ی عشق داشته باشه رو

یادم نمیاد

می خوام بخاطرت گریه کنم

اما کسی و که دوستش داشته باشم یادم نمیاد

                                              امیر     

لحظه ها               

لحظه ها را در پی لحظه هایی که انتظارش را می کشیدم،

گذراندم، اما هیچ و پوچ بود و افسوس.

همه اضطراب بود و خشک انتظار.

یادم بر درختی است که پوسیده است، درختی که از بی ابی

خشکیده است.

جنگلبانم در خواب زمستانی بوده است و منم در پس انتظار

 مرگ.

من خسته ی تنهایی ام و دلم خسته ی تنها، یک لحظه صبور،

 یک لحظه ساده غم ها.

ساده شکستن را از شیشه ی پنجره انتظار فرا گرفتم، سخت

شکستن و پایان را از شیشه ی عمر.

عمر را در پس میله های توری تنهایی سر کردم،

به لحظه ایی رسیدم  که لحظه ایی در پسش نیست،

به دوراهی ایی رسیدم که دیگر دوراهی ایی در امتدادش نیست.

به پایان رسیدم، در انتظار معجزه نشسته ام.

                                                  آری!

     امیر       

مرداب

در خواب دیدم که خوابم- انگار مرده ایی روی آبم

به طلسمی دچارم که نمی دانم کجایم

مردابی سرد و ساکت،آفتابی یخ،آبی غمگین،نی زاری

دل شکسته- قایقی نفس نفس زنان- جغد شوم

روی یک بلندی.

سایه ی کسی از دور پیداست،هر چه نزدیک می شود

تاریک و تاریکتر می شود،او،او مرگ است.

انگاری که دست و پایم را بسته اند.

اسیرم به یک صدا، او اینجاست، صدایم می زند

لحظه ایی دستم را بگیر تا مرا با خود نبرد.

صدا لبخند می زند،میگوید تو خوابی،کجایی- دور می شود

دلم تاریک میشود،نفسم تنگ می شود،

آری این لحظه ی مرگ است،سکوت می کنم

                                                         بیدارم کنید...

                                                                                           امیر

او رفت و غم آمد

از خوش خیالی به پوچی رسیدم- به راهی رسیدم که مرگ را دیدم

سر تا پا یخ شدم،در خود فرو ریختم- همه دنیا را بم دیدم

انگار کسی در کنارم بود، اما نمی دیدم،

 وقتی دیدم دیگر حس نمی کردم،فقط می دیدم- او رفت و تنهایی

را دیدم- غم از خوشی من گریه کرد،نفرینم کرد.

همه ی کاخ آرزوهایم بر سرم فرو ریخت،او رفت و غم آمد.

آری غم به آرزویش رسید،دلم را بوسیددوباره در من ساکن شد،

چقدر خسته ام- می خواهم یک عمر بخوابم

                                                               بیدارم نکنید...

                                                                        امیر

جغد شوم

روزهای زیبای بهار به پایان رسید و

عشق آخر در خانه ام را نزد

برگ های زیبای درخت جوان

به زیر پا ریخت ویار به ما سر نزد

هوای لطیف بهار سرد شد و

بخت سرنوشتم را رقم نزد

شب و روز به یادش بگریستم و

محبت به دل بی رحمش در نزد

سنگ به پای جغد شوم زدم

ولی او از جایش پر نزد

دل به دریا زدم و گفتم اشتباه کردم

ولی یارم هیچ حرف نزد

غرورم را شکستم و گفتم مرا ببخش

ولی اوبه من حرف از گذشتن نزد

    امیر

تلنگر

لحظه هایی هست که فکر می کنی خوابی،

این قدر خوشبختی که باور نمی کنی.

این قدر به خودت تلنگر می زنی که بدونی خوابی یا نه،

که خوشبختی میره- وقتی که غمگین می شی دیگه جای

هیچ تلنگری نیست.

دیگه حوصله ی هیچ فکری نیست.

               امیر

 جدایی

بعضی وقتا فاصله ی بین مرگ وجدایی یک لحظه است.

می شود فاصله ها را با یک نگاه کم کرد،می شود با تو زیر

 رنگ قرمز آسمون سبز قدم زد.

رشته ی اتصال قلبم با تو یک لبخند سرد وزمستانی است،

چه سرد وخسته از من جدا شدی.چه ساده و زود فراموش شدم.

حقیقت تلخ و محض است جدایی.

بارون رنگ یک رنگی به وجود تو و من می زند.

چه دلتنگ می شکنم از نبودنت...                          

                                                     امیر

 حرف دل

                                                              امیر